Zapomniane pranie w pralce na noc: prać jeszcze raz?

Stęchłe pranie rozpoznasz nosem: otwórz drzwi pralki i zostaw je otwarte. Najpierw spójrz: jeśli widzisz osad, puszysty nalot (pleśń) albo czarne kropki, niczego nie otrząsaj. W przeciwnym razie weź grubą rzecz ze środka, na przykład ręcznik, rozłóż ją i powąchaj. Tak zdecydujesz:

• Pachnie świeżo, jest tylko pognieciona: Rozwieś albo, jeśli metka na to pozwala, wrzuć do suszarki. Mokre koszule się gniotą, rozwieś każdą osobno na wieszaku. Drugie pranie nie jest potrzebne.
• Pachnie stęchlizną lub kwaśno: Pierz jeszcze raz, temperaturę znajdziesz niżej, i wcześniej nie susz.
• Widzisz puszysty nalot, osad lub czarne kropki: Pierz jeszcze raz. Nie można obiecać, że wszystko zejdzie. Przy alergii, astmie lub osłabionej odporności poproś, jeśli to możliwe, kogoś innego o wyjęcie prania, a przy dolegliwościach skonsultuj się z lekarzem.
• Jasne rzeczy się zafarbowały: Nie rozwieszaj ich i nie susz. Wypierz je szybko osobno; nie można obiecać, że cały kolor zejdzie.

Nie susz stęchłego prania w nadziei, że zapach zniknie. Magazyn konsumencki ostrzega: suszarka może utrwalić zapach. Nie zostawiaj też suszarki bez nadzoru i regularnie czyść filtr kłaczków. Jeśli nie masz suszarki, rozwieś rzeczy pojedynczo, w odstępach, na stojaku na pranie, najlepiej na świeżym powietrzu, jeśli to możliwe.

Dokładnie nie da się powiedzieć, jak długo mokre pranie wytrzyma w pralce: zapach pojawia się często już w nocy, widoczna pleśń zwykle później. Poradniki podają zgrubne wartości orientacyjne, nie pomiary:

• Do około 2 godzin zwykle jest bez problemu.
• Noc (8–12 godzin): pranie często już pachnie stęchlizną, czasem jednak jest w porządku, zwłaszcza przy otwartych drzwiach. Decyduje test zapachu.
• Doba, dwie doby albo cały weekend: zapach jest prawdopodobny, a w zamkniętym, wilgotnym urządzeniu po jednej–dwóch dobach może pojawić się pleśń.

Pranie robi się stęchłe, bo wilgoć, ciepło i resztki detergentu dają bakteriom dobrą pożywkę. Szybciej dzieje się tak przy przepełnionym bębnie, spoconej odzieży sportowej albo noszonych koszulach. Traktuj te liczby jako orientację, nie przyzwolenie.

Stęchłe pranie pierzesz jeszcze raz w 60 °C, jeśli jest z wytrzymałej bawełny, na przykład ręczniki, pościel i białe koszulki, ale najwyżej w takiej temperaturze, jaką dopuszcza metka. Metka to wszyta w ubranie etykietka przy kołnierzu lub w bocznym szwie. Jeśli są na niej symbole prania według europejskiego systemu, liczba w symbolu z wanienką to górna granica, nie zalecenie. Jeśli zamiast liczb są kropki albo słowa, takie jak „warm” (po angielsku „ciepła”; tak bywa głównie na metkach z USA), wybierz stopień niżej. Jeśli metki nie ma, zacznij chłodno i łagodnie i powtórz pranie przy resztkach zapachu, zamiast prać na gorąco.

• Środek: Detergent z wybielaczem tlenowym, zwykle środek uniwersalny w proszku. Na opakowaniu szukaj określenia „uniwersalny”, a nie „do koloru”. Wybielacz nie jest wybielaczem chlorowym i wyraźnie zmniejsza liczbę bakterii w pralce; pleśnie są bardziej odporne. Tylko do białego i wytrzymałej, trwale barwionej bawełny. Przy wrażliwej skórze przeczytaj informacje na opakowaniu; przy podrażnieniu skóry skonsultuj się z lekarzem.
• Program: Wybierz program pasujący do temperatury z metki, na przykład Bawełna, nigdy program szybki, na przykład „Szybkie pranie”. Jeśli programy w twojej pralce nazywają się inaczej albo są tylko stopnie, wybierz temperaturę z metki. W niektórych pralkach program eco nie osiąga wskazanej temperatury.
• Załadunek: Przy mokrym praniu wypełnij bęben tylko do połowy, tak podają wytyczne pielęgnacji GINETEX. Jeśli wszystko się nie mieści, pierz w dwóch wsadach.
• Dawkowanie: Według opakowania, dla twojej ilości prania. Więcej detergentu nie pomaga, resztki są pożywką dla zarazków.

Nie potrzebujesz 90 do 95 °C: niemiecki Federalny Instytut Oceny Ryzyka i Federalna Agencja Środowiska uważają, że pranie w 90–95 °C („gotowanie prania”) w gospodarstwie domowym zwykle nie jest konieczne. Łagodne detergenty bez wybielacza prawie nie zmniejszają liczby zarazków. Ponowne pranie z proszkiem to przypadek szczególny, potem znów pierzesz według metki.

Jeśli metka zabrania gorąca lub wybielacza:

• Kolorowe w 40 °C albo z przekreślonym trójkątem („nie wybielać”): najwyższa dozwolona temperatura, środek do koloru lub płyn do delikatnych, przy resztkach zapachu powtórz.
• Masz w szafce tylko detergent w płynie: postępuj tak samo, resztka zapachu może zostać.
• Trójkąt z kreskami: dozwolony tylko wybielacz tlenowy.

Niebezpiecznie robi się, gdy miesza się środki. Octu nie potrzebujesz do ponownego prania: w Niemczech organizacje konsumenckie go odradzają, bo może uszkadzać uszczelki, i odradzają też higieniczne dodatki do prania. W 60 °C i z proszkiem poradzisz sobie bez jednego i drugiego.

Wełna: Stęchłej wełny nie pierz ponownie na gorąco, łatwo się filcuje. Jeśli na metce jest pranie ręczne, tak zostaje. W przeciwnym razie wybierz program do wełny z łagodnym środkiem do wełny i napełnij bęben tylko w jednej trzeciej. Jeśli pralka nie ma programu do wełny, pierz ręcznie, do około 30 °C. Susz wełnę na płasko. Czy ponowne pranie na pewno usunie stęchliznę, nie jest potwierdzone, więc lepiej powtórz je łagodnie niż na gorąco. Jeśli wełna jest tylko mokra i nie pachnie, odciśnij ją bez wykręcania.

Jedwab i delikatne tkaniny: Tu też liczy się metka. Wybierz łagodny program do delikatnych tkanin z płynem do delikatnych i niską prędkością wirowania. Jeśli na metce jest ręka w wanience, dozwolone jest tylko pranie ręczne. Przy przekreślonej wanience rzecz nie trafia do wody: przewietrz ją w przewiewnym miejscu. Jeśli to nie pomoże, a metka dopuszcza czyszczenie chemiczne (koło bez krzyżyka), oddaj ją do pralni chemicznej.

Odzież sportowa: Często ma na metce 30 lub 40 °C, przepis na 60 °C z góry tu nie obowiązuje. Pierz w takiej temperaturze, jaką dopuszcza metka, i powtórz pranie przy resztkach zapachu. Nie zostawiaj spoconych rzeczy po treningu wilgotnych w torbie.

Ręczniki i pościel: Chłoną dużo wilgoci i szybko zaczynają pachnieć, ale to najprostszy przypadek: białe lub trwale barwione rzeczy, których metka dopuszcza 60 °C i proszek uniwersalny, pierzesz w 60 °C. Nie przeładowuj bębna, potem susz je szybko i całkowicie. Kolorowe lub z nadrukiem pierzesz ze środkiem do koloru w najwyższej dozwolonej temperaturze.

Odzież robocza: Przy tkaninach mieszanych i paskach odblaskowych liczy się metka. Przy odzieży ochronnej i ostrzegawczej obowiązuje wyłącznie instrukcja pielęgnacji producenta. Tekstyliów nasączonych olejem lub tłuszczem nie wkładaj do suszarki, mogą się same zapalić, a po praniu nie składaj ich ani nie układaj w stos, dopóki są gorące.

Po zapomnieniu prania czyścisz pralkę tylko wtedy, gdy pachnie: zostaw drzwi (w pralce ładowanej od góry pokrywę) i szufladkę na detergent otwarte, aż wszystko wyschnie, i wytrzyj do sucha gumową uszczelkę oraz szufladkę. Jeśli czuć zapach z pralki, włącz pusty cykl w 60 °C z proszkiem uniwersalnym. Dla profilaktyki taki cykl wystarczy mniej więcej raz w miesiącu. Jeśli pralka nie należy do ciebie, na przykład korzystasz z pralki w budynku albo z pralni samoobsługowej, nie włączaj pustego cyklu, tylko powiadom zarządcę budynku, administrację lub obsługę pralni. Jeśli pranie pachnie stęchlizną także po zupełnie zwykłym praniu, przyczyna leży gdzie indziej, na przykład w samej pralce.

Zapominanie jest normalne, zwłaszcza gdy wieczór był długi albo pralki są dwa piętra niżej. Kilka nawyków sprawia, że zdarza się to rzadziej:

• Ustaw budzik na koniec programu, także gdy masz stały termin na pranie w budynku.
• Jeśli używasz opóźnionego startu, ustaw go tak, by program kończył się tuż przed pobudką, a nie o północy.
• Przy funkcji „Stop płukania” pranie zostaje w wodzie z płukania. Dokończ potem program: odpompuj wodę i włącz wirowanie, nie tylko otwieraj drzwi.
• Postaw kosz na pranie obok pralki i rano od razu ją opróżnij. Jeśli dzielicie pralkę, ustalcie wcześniej, kto ją opróżnia.